Een ingeving afgelopen vrijdag, heeft me een ochtend lopen door de stad met mijn fotocamera opgeleverd.
Wist niet dat er zoveel mogelijkheden in de stad zijn om aan mijn koffie te komen, en dan heb ik nog niet eens een klein deel op de plaat gezet..dit is alleen maar midden in de stad gedaan.

ow en om mijn weekend/post af te sluiten met het stukje klimmen; na ruim 13 pogingen verdeeld over 4 dagen heb ik vandaag mijn projectje kunnen toppen!!!!!!!

Een 6b+ van ongeveer 13 passen…..die gelukkig achteraf gewoon goed is gewaardeerd, alleen erg lastig te klimmen was voor mij.

Een beetje samenvatten en vooruitkijken doe ik elk jaar rond deze tijd.
Zien welke doelen ik heb bereikt en bedenken welke me komende tijd een drijfveer kunnen bieden.
Heb afgelopen jaar meer geklommen op verschillende plaatsen dan ik heb durven dromen, veel van mijn klimvoorbeelden live in actie gezien en zelfs een foto/gesprek gehad met de huidige wereldkampioene leadklimmen.
Mijn lichaam went aan de inspanningen die geleverd moeten worden voor het behalen van hogere klimniveaus, en ik neem voldoende rust om te leren wat ik gedaan heb en wil doen.

Vrienden komen en gaan, elk hun eigen plaats in nemend in mijn leven met de lessen en het plezier dat ik met ze heb (gehad).

Dieren nemen al een hele poos een groot stuk van mijn (professionele) leven in, en merk dat ik gewoon niet zonder de altijd eerlijke blikken van de honden en katten kan op mijn werk.
Hoe mensen ook reageren op van alles en nog wat, de dieren reageren gewoon zoals ze dit altijd doen…..

Komend jaar heb ik op zich geen grote doelen staan, op het willen klimmen van een 7a (ja ~c je hebt gelijk, ik ben wel degelijk bezig met nummers en progressie ;)  ).
Verder wil ik gewoon genieten van elk moment dat ik kan beseffen, leven duurt te kort om er niet van te genieten.

Iedereen die het wil ontvangen, een geweldig jaar toegewenst met veel geluk, gezondheid en gezelligheid.

Pascal

Net terug door de regen met vermoeide armen en natte kleren.
De route die ik vandaag wilde klimmen als project, een rode 6c in de lange overhang was in eens weg.
In mijn hoofd en lichaam had ik de route al voorbereid.
Na wat makkelijkere routes gedaan te hebben liep ik naar het touw om me in te binden voor de desbetreffende route.
Grappig; er zat idd een rode 6c maar die was niet degene die ik herinnerde?? het was een nieuwe!!
Zo snel kan dat soms gaan

Me niet van de wijs laten brengen en met een soortgelijke gedachte (gewoon gaan!!) stapte ik er in.
Helemaal mijn ding met 2 vingerpockets (wie had dat gedacht zoveel jaar geleden toen ik nog last van mijn pezen had) en krachtige bewegingen.

Het moeilijkste vond ik na deze route met 2 bloks te hebben geklommen, het vinden van rustpunten.
Niet de techniek maar vooral het verzuren is de factor die ik onder controle moet houden.
Leuk om te ontdekken en aan te werken.

Merk dat ik veel meer kracht en routine heb dan een tijd geleden, mijn klimmaat ( ~C)  vertelde dat een man naar mij stond te kijken en op merkte; dat ziet er soepel uit.
Wat een compliment was dat!!!

Toen ik begon met klimmen in de hal, deed ik dit vooral in de avonden.
Door mezelf te leren kennen mede klimmaten gevonden te hebben die ook in de middag wilde klimmen, is dit in de jaren erna verschoven.

Toen ik gisteren voor een keer sinds langere tijd een avond klom, kreeg ik van verschillende kanten verbazing te horen.
Ik vond dit wel leuk om te horen; mensen wennen op een gegeven moment aan datgene wat je doet en kunt.

Het lekkere van klimmen op een vaste avond is dat er altijd wel iemand is waar ik heerlijk mee kan klimmen en soms ook veel van kan leren/afkijken.
Na een avond vol moeilijke routes die toch wel erg moeilijk waren, en een gezellige ‘afterklimklep’ werd ik ook nog eens voor de deur afgezet thuis…..heerlijk.
Deed me weer herinneren hoe gezellig (hal)klimmen ook al weer kon zijn.

Al een tijd staat op een lijstje de wens een weekendje te slenteren en te boulderen in Gent.
Mede door het enthousiasme van mijn klimvriendin, leek het me leuk om mee te gaan op jacht naar wafels en chocolade.
De stad vulde zich langzaam met mensen nadat wij onze slag in de diverse winkels en eetgelegenheden hadden geslagen.
Veel leuke weetjes en aparte bezienswaardigheden later, verbaasde ik me zelf over het feit dat in de stad nog een tijdje door geleefd word als de zon onder gaat.
Winkels sluiten later en mensen vermaken zich met het consumeren van drank en hap op de kade van de rivier die de stad doorkliefd.

Een vroeg diner en een warme slaapzak luidde mijn nacht in. Op een camping die op een verdwaalde caravanbezitter na, volkomen leeg was.
De zwerfkatten niet mee gerekend;)

Een ochtend bracht kou en vocht mee, wat de warme koffie extra lekker deed smaken.
Na een efficiënte opruimactie waren we klaar voor een boulder-sessie in een volgens mijn vriendin leuke boulderhal.
In tegenstelling tot de camping waar we als laatste gasten vertrokken, waren we in de klim-gelegenheid als eerste aanwezig.

De vriendelijke medewerker gaf na een belletje met zijn collega toegang tot de hal, en voor een uurtje of wat hadden we een eigen boulderhal:)
De hal is klein van stuk maar zo ingedeeld dat je genoeg vertier hebt om je zoet te houden totdat je spieren genoeg zeggen.
De blokken zijn rond van vorm zodat ze lijken op echte keien/boulders zoals je ze aan kan treffen in Fontainebleau (waarnaar de hal ook genoemd is).

Genoeg uitdagingen op elke manier, van plaatjes tot ‘opdrukken’ , ‘handopleggingen’ slopers en overhangen……..hmmmm spierpijn gegarandeerd.
Plezier ook overigens.
Toen voor ons de pret voorbij was, stroomde de hal langzaam vol met mensen die ook hun lichaam wilde testen op de Gentse grepen.

Hoe een kapotte auto me in Duitsland deed belanden……

Ik zou met een goede vriendin gaan klussen in A’dam.
Resultaat zou een nette tuin op leveren en een volle maag als beloning……..
Een kapotte koppeling zorgde ervoor dat de auto stil stond voor een bushalte die ik zou kunnen nemen om thuis te belanden…
Was het niet dat een klimmaat iets zou ophalen bij desbetreffende ‘klus-vriendin’ en mij terloops naar huis wilde brengen.
Uit dit voorval vloeide een voorstel of ik dan i.p.v. het klusverhaal mee wilde naar Ettringen om daar een weekendje te klimmen in een steengroeve…….natuurlijk!!!!

Een aantal uren later zat ik met een duffe kop en hond in achterbak op weg naar het klimgebied.
Daar aangekomen was het zo vochtig dat we op zoek moesten naar een stuk waar ook daadwerkelijk geklommen kon worden.

Klimmen in Ettringen houdt 2 dingen in (voor mij) ; spleetklimmen en rust.
Wat was het daar oorverdovend stil zeg!!!!!

Het klimmen in spleten is een totaal andere manier van benaderen dan ik normaal gewent was, handverklemmingen, handschoenen en tape om vingers.
Wennen aan balansverstoringen en enge bewegingen en de pijn die onherroepelijk om de hoek komt kijken.

Gelukkig had ik 2 ‘cracks’ bij me die er al een paar jaar komen oefenen voor hun expedities en big-wall avonturen.

Na rustig begonnen te zijn met de spleetklimavonturen hebben we de nacht doorgebracht in een picnichuisje.
Maar niet voordat we ons hadden volgestopt met grote hoeveelheden vlees en vocht.

De dag erna zijn we wezen klimmen op het grote gebied aldaar, waar ik heb kunnen voorklimmen en ook wat projecten heb kunnen topropen/naklimmen.
De terugweg naar Nederland is als een waas voor me voorbij gevlogen met een stop voor koffie en broodjes…de tijdwisseling gaf de extra zet om thuis snel mijn eigen bed op te zoeken

Nadat iemand in de klimhal mij aflopen week een route had aanbevolen; deze zou passen bij mijn klimstijl ben ik daar gisteren een middag zoet mee geweest.
Heb er 3 pogingen op zitten en ik verwacht de volgende keer dat ik in de klimhal ben de vaardigheden te hebben om mijn eerste 6c (in 1 keer) uit te klimmen.

De route zit op een redelijk korte overhang, en bestaat uit een serie kleine vingergrepen op een rand gevolgd door een traverse over een element.
Hierna is een reik- en strekbeweging nodig om het laatste deel met ‘knijpers’ en ‘randjes’ te bereiken.

Het moeilijkste stuk vind ik de overgang van het pocket gedeelte na een grote greep in de traverse.
De specifieke beweging moest ik een paar keer voelen om te ervaren hoe deze uitgevoerd moest worden.
Ik ga er van uit dat indien/wanneer mijn lichaam hersteld is van de inspanning - voel mijn schouder nu goed -, de route goed te doen is voor mij.

Al met al weer een stukje dichter bij mijn ‘heilige graad’ (-voorlopig).

De afwezigheid van mensen om mee te klimmen bracht me afgelopen klimavond naar de boulders.
Na wat opgewarmd te zijn, gaf iemand een mooi projectje aan om te proberen. Afwisselend pogingen wagen en rusten (dat laatste vind ik eigenlijk moeilijker ;)  ) , zorgde er na 10 pogingen voor dat ik mijn eerste 6 heb kunnen boulderen.
Geen idee of ik dit al eerder gedaan heb maar het voelde als een kleine overwinning, en dat liet ik voorzichtig merken…
Erna nog iemand zo ‘gek’ gekregen om nog wat routes te klimmen, wat er voor zorgde dat ik na een uurtje lekker moe en voldaan de klim hal kon verlaten met een goed gevoel.
Krijg het gevoel over heel de breedte van het klimmen sterker te worden; lichaamsspanning, lezen van de route en het goed positioneren voor de volgende beweging.

Dat mijn natuurlijke kracht (uhm ’sorry’ als ik mensen jaloers maak) ook op de goede manier kan worden ingezet scheelt ook wat energie..om over te houden.

Tram en benen brachten me door een frisse avond thuis…

Dit heb ik als mijn project ‘gedoopt’ in mijn zoektocht naar een 7….
Samen met ~C vrijdag een tweede avond enkele pogingen gedaan om deze 6c in mijn vingers te krijgen.

De route begint met een zestal bewegingen op de plaat, waarnaar het overgaat in een hand kruising(ik weet niet hoe ik het anders kan omschrijven). Deze beweging kost me een hoop concentratie en vingerkracht.
Na wat bèta (info) van andere klimmers, kwam ik er achter dat de daaropvolgende beweging een dyno is….deze bewaar ik voor een volgende sessie.

Het is voor mij een goede oefening om bezig te zijn met 1 bepaalde route, ik kan mijn gedachten er naar vormen en het visualiseren geeft me een gevoel van controle.
Ik weet waar ik aan begin, de volgende keer als ik de wand/route benader.
Hoe het gevoel zal zijn als ik de route uitklim merk ik als het moment daar is…voorlopig werk ik naar dat moment toe…
Morgen weer een poging…..

Hier wat mooie plaatjes van  de Worldcup Lead 2011 gehouden 1 oktober in Puurs België.

Hopelijk genieten jullie net zoveel van de foto’s als dat ik gedaan heb van het ‘live aanwezig zijn’